payday loans

Przegląd badań: obraz ciała w jadłowstręcie psychicznym

Dydaktyka - artykuły specjalistyczne Zostaw komentarz

Anoreksja nervosa (AN ) to choroba psychiatryczna, która charakteryzuje się znacząco niską masą ciała i obawą przed przybraniem na wadze. Rdzenną cechą AN jest sposób, w jaki jednostka doświadcza swojego kształtu ciała lub wagi, a to zniekształcenie obrazu ciała jest rzeczywistym kryterium rozpoznania tej choroby (American Psychiatric Association, 2013). Jednakże, to czy osoby z anoreksją ma zaburzenia percepcyjne, które zmieniają doświadczenie własnego ciała jest niejasne. Jedną z głównych metod wykorzystywaną do oceny percepcyjnego zaburzeń obrazu ciała w AN jest stosowanie zadań do szacowania rozmiarów ciała. W odniesieniu do szacowania wielkość własnego ciała, niektórzy badacze donoszą, że osoby z AN nie różnią się od zdrowych, natomiast inne badania sugerują, że ludzie z AN znacznie zbyt wysoko oszacowują swój rozmiar ciała.

W badaniu przeprowadzonym przez Smeets (1999 ), w których uczestnicy byli zobowiązani wybrać moment kiedy na filmie kobieta zmienia się z szczupłej w otyłą, uczestnicy z AN wcześniej postrzegali ten moment. Innymi słowy, to co osoby z AN uważają za szczupłe, normalne, z nadwagą lub otyłe ciało było szczuplejsze niż to jak uznawali uczestnicy z grupy kontrolnej.

Odkryto, że obszary ciała, na których osoby z AN się koncentrowały różnią się od zdrowych osobników. Podczas zdania swobodnego-patrzenia (free-viewing task) , gdzie uczestnikom zaprezentowano bodźce całego ciała, wykazano zmniejszoną uwagę na region twarzy w osób z AN. Ponadto, pokazywano uczestnikom ich sfotografowany obraz  w czarnym trykocie – badania wykazały, że podczas gdy uczestnicy z grupy kontrolnej spędzili stosunkowo podobną ilość czasu koncentrując się na 4 intersujących obszarach (twarz, klatka piersiowa, brzuch i nogi), osoby z AN spędziły więcej czasu patrząc na swoje nogi i brzuch i mniej czasu patrząc na swoje twarze. Prócz tego części ciała, na których bardziej się skupiały osoby z AN odzwierciedlały obszary, z których były najmniej zadowolone. Odkryto również, że uczestnicy z ”nieklinicznym” zaburzeniami odżywiania spędzili więcej czasu patrząc na własne zidentyfikowane „brzydkie” części ciała niż zidentyfikowane jako „piękne” części ciała, natomiast u osób bez zaburzeń odżywiania nie stwierdzono żadnej różnicy w czasie w skupieniu się na ich pięknych lub brzydkich częściach ciała.


Autorzy: Eliza Wojciechowska, Karina Cebulak


Bibliografia:

Andrea Phillipou, Susan Lee Rossell, Caroline Gurvich, David Jonathan Castle, Nikolaus Friedrich Troje & Larry Allen Abel (2016) Body Image in Anorexia Nervosa: Body Size Estimation Utilising a Biological Motion Task and Eyetracking.

Komentowanie zabronione.

Alter-Ego - Centrum Rozwoju Osobistego i Psychoterapii by pK.
RSS wpisów RSS komentarzy Zaloguj